Mörgum læknum og stjórnmála- mönnum þykir óþægilegt að ræða forgangsröðun og þykir hún vera einkamál. Ég tel að í þessu sem öðru eigi að fara saman þekking, reynsla og ábyrgð.
Íslendingar hafa eflaust bæði of- og vannotað astmalyf, en er þá rétta svarið þegar kreppir að í samfélaginu að skerða aðgang að öflugustu lyfjunum, auka skrifræði og minnka framleiðni?