listamaður mánaðarins

Fyrir langa löngu settu myndlistarmenn spurningarmerki við að listaverk þyrfti að vera hlutur sem stilla mætti fram og varðveita að eilífu. Eftir margs konar hræringar og listastefnur á 20. öld blasir nú við sú staðreynd að myndlist getur verið í formi viðburða, innsetninga, hljóðs og forgengilegra muna, svo fátt eitt sé nefnt. Um nokkurt skeið hafa listamenn fengist við samskipti sem efnivið og er myndin á forsíðu Læknablaðsins gott dæmi um það. Unnar Örn Auðarson Jónasson (f. 1974) sýndi verkið á Seyðisfirði fyrr á árinu og nefndi „Plöntuskiptistöð. Hann sýnir það í breyttri mynd á Listasafni Íslands nú í nóvember og til að njóta þess til fulls eru læknar og aðrir hvattir til að fara á staðinn. Öðruvísi fær maður ekki af því rétta mynd því ljósmyndin er aðeins forsmekkur.

Unnar setti upp hillur á vegg í sýningarrýminu og voru þar krúsir og pottar með græðlingum og afleggjurum ýmissa pottablóma og bækur um blómarækt að auki. Gestum var síðan velkomið að taka með sér blóm í potti eða koma með afleggjara heiman frá sér og bæta í hillurnar. Seyðfirðingar voru virkir þátttakendur og plöntum skipt í gríð og erg, bækur fengnar að láni, skilað aftur og að öllum líkindum vaxa nú ný heimilisblóm um allan bæ allt eftir natni hvers og eins. Þannig má ljóst vera að verkið er hvorki hillurnar með bókunum og afleggjurunum né blómin heima í stofu. Að fólk skyldi koma, lesa, skiptast á blómum, spjalla við listamanninn og hvert annað, það var listaverkið.

Verkið má íhuga á margan hátt. Unnari er hugleikið eðli blómanna og sér það í samhengi við eðli annarra hluta. Séu aðstæður réttar geta þau lifað áfram um ófyrirsjáanlegan tíma. Ferlið er háð nokkrum þáttum eins og gróðurmold, birtu, vatni og ekki síst því að fólk taki afleggjara og hlúi að. Þarna spila peningar ekkert hlutverk og er þetta sjálfsagt eitt fárra dæma nú orðið um auðgandi ferli sem er óháð þeim, þannig má sjá þetta sem pólitískt verk. Gagnrýnandi Moggans sá það sem endurspeglun listarinnar, að á sýningum geti fólk tekið með sér“ hluta af verkinu, hugsað um hann og uppskorið ríkulega. Ekki má síðan gleyma þeim fjölda gesta sem höfðu hreina ánægju af því að eignast ný blóm á heimilið. Nú er bara að drífa sig í Listasafnið.

Markús Þór Andrésson